5 dingen waar je tegenaan loopt tijdens het solliciteren

Posted on
Waar je tegenaan loopt bij het solliciteren

Solliciteren is echt compleet ruk. Zeker als je moet omdat je geen werk hebt of je contract niet verlengd wordt. Je kan er serieus een dagtaak aan hebben en dan heb je vaak ook nog te maken met afwijzingen, geen reacties krijgen en de frustratie van iedere keer weer opnieuw beginnen. Hier liep ik tegenaan toen ik moest solliciteren voor een nieuwe baan.

Creatief schrijven

Het schrijven van een sollicitatiebrief is al moeilijk, maar je moet tegenwoordig dus ook nog een beetje origineel en creatief uit de hoek komen. Het liefst is deze brief dan ook nog in het zelfde thema van je perfect opgemaakte CV.

Ik was als de dood om een brief te schrijven naar een bedrijf met daarin de aanhef van een persoon van een ander bedrijf. Daarnaast wilde ik ook helemaal geen standaard brief waarbij ik alleen de aanhef hoefde te veranderen. Ik vond ook dat ik niet kon aankomen met ‘ik zag de vacature op Indeed en ik was meteen enthousiast’. Met als resultaat dat elke brief anders was en ik op een gegeven moment steeds meer met m’n handen in het haar zat. Maar ja, een mailtje sturen met ‘ik heb een baan nodig, ik ben echt wel geschikt, geloof me maar’ kom je helaas ook niet zo ver (al heb ik er wel regelmatig over nagedacht).

Geen reactie krijgen

Helaas is het zo dat, om wat voor reden dan ook, bedrijven geen bevestiging sturen dat ze je sollicitatie hebben ontvangen of dat ze helemaal niks meer van zich laten horen. Ik vond dit echt ontzettend irritant en zo’n bedrijf staat voor mij dan al 1-0 achter. Ik denk wel dat je in zo’n situatie proactief moet zijn en er zelf achteraan moet bellen. Dan laat je ook meteen zien dat je zelf actie durft te ondernemen en weet het bedrijf meteen wie je bent.

Onzekerheid na een gesprek

“Oh shit, heb ik dit echt gezegd? Ben ik wel duidelijk genoeg over mijn kwaliteiten? Volgens mij denken ze nu echt dat ik te negatief ben. Waarom moest ik nou zo hysterisch lachen om dat stomme grapje van mezelf?” Zo maar een greep uit mijn gedachten die ik heb gehad na een sollicitatiegesprek.

Ik heb na ieder gesprek zo veel onzekerheid gevoeld. In de tijd tussen het gesprek en het verlossende telefoontje of berichtje kon ik mezelf helemaal gek maken met onzekere gedachtes. Ik heb inmiddels geleerd om die gedachtes een beetje te negeren. De meeste bedrijven weten dat je nerveus bent en houden hier ook echt wel rekening mee. Bovendien, het gesprek is toch al geweest en je kan toch niet terug in de tijd om het te veranderen. Als je iets hebt gezegd in een gesprek waar je echt niet achter staat of iets dat helemaal niet klopt, zou je altijd nog kunnen bellen en het ophelderen.

Geheimpjes

Dit vond ik echt het moeilijkst. Het gevoel hebben van geheimpjes hebben. Je gaat natuurlijk niet aan de grote klok hangen dat je ander werk zoekt. Stel het duurt nog een jaar voor je iets geschikts hebt gevonden, en het management weet dat je weg wil, dan krijg je bijna niks meer voor elkaar of het wordt er in ieder geval niet veel gezelliger op.

Collega’s die dicht bij je staan kun je natuurlijk in vertrouwen nemen, of als je referenties nodig hebt zul je waarschijnlijk wel moeten. Maar ergens weg willen, of ongelukkig zijn en dat niet kunnen delen op de plek waar je dagelijks bent, vond ik heel rot en voelde ook wel een beetje unfair richting mijn collega’s.

Geen geduld

Veel solliciteren = veel wachten. Wachten op een reactie, wachten op het gesprek en wachten op de uitslag. En met een beetje pech herhaalt zich dit een paar keer. In mijn geval duurde dit dus zo’n 8 maanden en voor een ongeduldig persoon als ik was het vele wachten op reacties echt verschrikkelijk. Maar goed, geduld is een schone zaak en uiteindelijk zal je wachten beloont worden met een super leuke baan!

Ik ben wel nieuwsgierig. Is dit herkenbaar of liep je tegen hele andere dingen aan?

0 Comments

Leave a comment

Your email address will not be published.